جواد پارسای

استان لرستان، به استناد دست‌ساخته‌ها۱ و آثار فرهنگی به دست آمده در آن، از اواخر ‌هزاره‌ی هفتم پیش از میلاد، محل زندگی گروه‌های گوناگون مردم بوده است. از میان این اقوام، «گوتی‌ها» و «لولوبی‌ها» شناخته شده‌اند۲. آنان که کوه‌نشین‌های «شرقی» نام گرفته بودند، در هزاره‌ی سوم پیش از میلاد، در این ناحیه سکونت گزیدند. برخی از متن‌های اکدی، از قوم «کاسیت» نیز نام می‌برند که در آغاز هزاره‌ی دوم پ.م. در این سرزمین بوده‌اند. این قوم نیز ریشه‌ی شرقی داشته و اسب را به این سرزمین شناسانده‌اند. از این زمان به بعد نیز، این سرزمین دست به دست گشته‌، تا در سال‌های بین ۵۵۰ تا ۷۲۵ پ.م. مادها در این خطه به قدزت  رسیده و در نزدیکی ملایر (امروزی) در منطقه‌ای که امروز تپه‌ی «نوشی‌جان» نام دارد، اقامت گزیده‌اند. ادامهٔ نوشته

رابرت دایسون Robert H. Jr. Dyson، ایرانِ پیش از تاریخ را براساس نوع، رنگ و نقشِ سفال‌های کشف شده در نقاط گوناگون کشور، به هشت افق فرهنگی طبقه بندی کرده است. نخستینِ آن‌ها، افقِ سفالِ صاف است که به دوران پیش از هزاره‌ی هفتم پیش از زایش مسیح، تعلق دارد و واپسینِ آن‌ها، سفال خاکستری متعلق به آخرهای هزاره‌ی سوم و آغاز هزاره‌ی دوم پیش از زایش مسیح است۱٫ ادامهٔ نوشته

نجد ایران
پژوهشی با فرایندی بی‌نظیر از سوی دانشگاه «پیِر ماری کوری  Pier Marie Courie » در پاریس، به بررسی سرنوشت شگفت‌آور «اقیانوس تتیس» ((Téthis پرداخته و پرده از راز پیدایش خشکی‌ها در سیصد ملیون سال پیش کنار زده است.  اقیانوس تتیس حدود سیصد میلیون سال پیش، به صورت خلیجی در شرق سرزمین بسیار پهناوری به نام «پانژه»  Panjé)) قرار داشته است. پانژه، قاره‌ی واحدی است که همه‌ی سرزمین‌های آن زمان را در بر می‌گرفته است و همه‌ی قاره‌های امروز از بقایای آن هستند. با گذشت ملیون‌ها سال، دگرگونی‌هایی که به مرگ اقیانوس تتیس انجامیده، ایران، دریای خزر و خلیج فارس را به شکل کنونی درآورده و در محل جغرافیایی امروزی تثبیت کرده‌اند۱٫ ادامهٔ نوشته